Pytanie: Jeśli kobieta przyjmująca islam odczuwa skrępowanie z powodu noszenia islamskiego nakrycia głowy, czy pomimo tego musimy ją zobowiązać presją do nakrycia, choćby prowadziło to koniec końców, do jej odejścia od islamu?

Odpowiedź: Obowiązani jesteśmy przekonać i uświadomić muzułmankę, że nakrycie głowy jest obowiązkiem wymaganym przez religię; obowiązkiem nakazanym przez Allaha i Proroka (s), co do którego społeczność muzułmańska (umma) była jednomyślna (idżma). Allah powiedział: “Ogłoś kobietom wiernym, aby opuszczały wzrok, dochowały cnoty, nie ukazywały obcym swego piękna, oprócz tego, co na wierzchu, spuściły swe chimar[i] na dżujub[ii]”[iii], a także: “Proroku! Nakaż swoim żonom, córkom i kobietom wiernym, aby zakrywały się dżalabib[iv]. Tak będzie lepiej, by były rozpoznawane, aby im nie dokuczano. ”[v]. Tak Allah nakazał muzułmankom okrywanie się, aby widocznie wyróżniały się od niemuzułmanek i od tych muzułmanek, które nie są religijne. Sam ubiór daje znać, że kobieta jest prostolinijna, a nie skora do zabaw bez sensu; chroni przed dokuczaniem słowem lub gestem oraz podrywaniem, tych w których sercach jest choroba [vi].

Naszym obowiązkiem jest otoczyć nową muzułmankę pobożnymi siostrami w islamie, po to, aby brała je sobie za wzór (uswa), oprócz tego obowiązkiem jest traktować ją delikatnie, a nie ostro i surowo, a to dlatego, że Allah daje więcej przez delikatność, niż przez ostrość i surowość.

Chociaż założenie chimaru lub nakrycia głowy lub hidżabu (jak jest zwany chimar dzisiaj) jest obowiązkiem muzułmanki, zalicza się do kategorii drugorzędnych aspektów religii (far). Jeśli z powodu tego obowiązku surowo potraktowano by kobietę, może ostatecznie odstąpić od islamu. Szariat nie domaga się, aby uchybiać i lekceważyć kwestię fundamentalną, z powodu drugorzędnego aspektu religii. Jakżesz można lekceważyć fundament wszelkich fundamentów religii, którym jest samo przyjęcie islamu?!

Zdroworozsądkowe zachowanie równowagi zobowiązuje nas do przemilczenia zła, a to z powodu lęku, że można doprowadzić do zła większego. To złota reguła szariatu. Pomimo że milczymy w obliczu zła, nie tracimy nadziei, iż muzułmanka powróci na prostą ścieżkę. Prosimy Allaha, aby natchnął ją i wspomógł w nawróceniu do Allaha (tawba), wkroczeniu na tę ścieżkę, odnosząc się równocześnie do niej dobrze, zwłaszcza że zło, chociaż bez wątpienia należy do kategorii haram, jest grzechem małym (saghair), a nie ciężkim (kabair). W jej wypadku ciężki grzech to cudzołóstwo, a wszelkie postępowania zakazane są wstępem do ciężkiego grzechu. Grzechy małe przebaczane są łatwiej od grzechów ciężkich, za czym świadczą słowa Allaha: “Jeśli odstąpicie i ustrzeżecie się od ciężkich grzechów, które wam zakazano popełniać, darujemy wam występki wasze i przeprowadzimy przez szlachetne wejście”[vii].